Blootstellingsbeheer versus kwetsbaarheidsbeheer

Deze blog vergelijkt blootstellingsbeheer met kwetsbaarheidsbeheer. Het behandelt definities, verschillen en best practices. Leer hoe u activa kunt beveiligen die verder gaan dan traditionele patches.

Beveiligingsprofessionals vergelijken blootstellingsbeheer steeds vaker met kwetsbaarheidsbeheer om de nuances van risicobeperking te begrijpen. Waar kwetsbaarheidsbeheer meer gericht is op het identificeren en verhelpen van bekende CVE's of softwarefouten, gaat blootstellingsbeheer verder. Het omvat verkeerde configuraties, gebruikers met buitensporige rechten, integratie van derde partijen en andere mogelijke toegangspunten. Onderzoek toont aan dat 84% van de organisaties blootstaat aan hoge risico's op compromittering, en dat al deze risico's kunnen worden aangepakt met een patch. Dit toont aan hoe noodzakelijk het is voor organisaties om de scan-, patch- en prioriteringsprocessen te integreren in een groter beveiligingsinitiatief. Deze synergie bereidt beveiligingsteams niet alleen voor op het aanpakken van softwarekwetsbaarheden, maar ook op het beheren van risico's van hybride en cloudgroei. Uiteindelijk leidt het overbruggen van beide benaderingen tot een effectief programma voor kwetsbaarheidsbeheer, waardoor het bewustzijn van realtime bedreigingen en robuuste patchcycli worden versterkt.

Dit artikel biedt een fundamenteel overzicht van kwetsbaarheidsbeheer, het belang ervan en het belang van een effectief programma voor kwetsbaarheidsbeheer in moderne cyberdefensie. Het introduceert ook blootstellingsbeheer en legt uit hoe cyberbeveiligingsstrategieën voor blootstellingsbeheer verschillen van traditionele, op patches gerichte kwetsbaarheidsroutines. We bespreken ook de belangrijkste verschillen tussen de concepten blootstelling en kwetsbaarheid, inclusief een vergelijkende analyse en een tabel met verschillen. Daarnaast geven we een overzicht van best practices voor kwetsbaarheidsbeheer, waaronder scanintervallen, patch-orkestratie en het opstellen van beleid.

Wat is kwetsbaarheidsbeheer?

Kwetsbaarheidsbeheer is het proces van het identificeren, analyseren en verhelpen van beveiligingszwakheden in software, firmware of configuratie op eindpunten en netwerken. Uit een onderzoek bleek dat 32% van de kritieke kwetsbaarheden in de afgelopen jaren langer dan 180 dagen niet werd gepatcht, waardoor organisaties kwetsbaar waren voor pogingen tot misbruik. Een typische cyclus omvat het opsporen van activa, het identificeren van adviezen voor geïdentificeerde problemen, het stellen van prioriteiten op basis van het risico of de mogelijkheid van een exploit of bedreiging, en vervolgens het toepassen van de patch of herconfiguratie. Teams implementeren vaak scantools of geconsolideerde platforms die scanresultaten combineren met patchbeheer, met als doel handmatige inspanningen en gemiste kwetsbaarheden tot een minimum te beperken. In deze tijd van kortstondige containers en frequente applicatiereleases zijn statische scanintervallen of reactieve patchcycli echter onvoldoende. Op deze manier verminderen bedrijven de verblijftijd aanzienlijk en voorkomen ze dat cyberaanvallen erger worden voordat ze worden opgemerkt.

Kenmerken van kwetsbaarheidsbeheer

De traditionele aanpak van kwetsbaarheidsbeheer bestaat uit scannen en patchen, maar veel oplossingen zijn niet langer beperkt tot maandelijkse statische scans. Tegenwoordig zijn oplossingen onderling verbonden en bieden ze informatie over bedreigingen, risicoscores en geautomatiseerde patches, zodat er geen kritieke problemen onopgelost blijven. Hieronder geven we een overzicht van vijf essentiële kenmerken die vandaag de dag bepalend zijn voor best practices op het gebied van kwetsbaarheidsbeheer:

1. Continue assetdetectie: Een robuuste oplossing ontdekt proactief nieuwe of gewijzigde systemen, zoals servers, containerinstanties of cloudfuncties, binnen de omgeving. Detectie moet zo dicht mogelijk bij realtime plaatsvinden om kortstondige of testbronnen te kunnen vastleggen. Zonder dynamische detectie lopen organisaties het risico op onzichtbare eindpunten die hun effectieve programma voor kwetsbaarheidsbeheer belemmeren. Deze stap is van fundamenteel belang: u kunt niet repareren wat u niet kunt detecteren.
2. Geautomatiseerd scannen en correlatie: Zodra het systeem nieuw ontdekte assets heeft geregistreerd, gaat het verder met het scannen van OS-versies, frameworks, bibliotheken en configuraties. Het platform past ook de ernstscores aan wanneer de resultaten worden vergeleken met CVE-databases of andere bronnen van exploit-informatie. Deze synergie maakt een snelle reactie mogelijk om kwetsbaarheden te patchen of te mitigeren. In moderne omgevingen moet scannen compatibel zijn met container- en serverloze workloads, inclusief het scannen van images, zelfs tijdens de bouwfase.
3. Risicogebaseerde prioritering: Het is essentieel om op te merken dat niet alle kwetsbaarheden even belangrijk zijn. Geavanceerdere oplossingen gebruiken informatie uit exploitkits, het dark web of zelfs realtime bedreigingsfeeds om de volgorde van de patches te verbeteren. Door elk systeem te prioriteren op basis van zijn kriticiteit, zoals een productie-DB-server versus een ontwikkelingsmachine, kunnen teams urgente problemen aanpakken. Deze aanpak belichaamt de triage van kwetsbaarheden, waarbij de middelen worden gericht op de grootste bedreigingsvectoren.
4. Rapportage en analyse: Specifieke dashboards tonen openstaande kwetsbaarheden, de status van patches en nalevingstrends, waarbij IT-informatie wordt geïntegreerd met bedrijfsrelevante informatie. Deze zichtbaarheid helpt leidinggevenden bij het bijhouden van het rendement op investeringen in beveiliging en maakt audits ook eenvoudiger. Op de lange termijn kunnen analyses patronen van problemen aan het licht brengen, zoals verouderde bibliotheken in verschillende microservices, wat erop kan wijzen dat er wijzigingen in de ontwikkeling of architectuur nodig zijn.
5. Georkestreerde patchimplementatie: Het is belangrijk om te begrijpen dat het vinden van kwetsbaarheden slechts de eerste stap in het proces is. De aangeboden oplossingen maken verbinding met patchbeheertools en zorgen voor automatische updates van het besturingssysteem of de applicaties zodra een kwetsbaarheid is geïdentificeerd. Deze synergie vermindert aanzienlijk de tijd die een aanvaller heeft om een bepaalde kwetsbaarheid te misbruiken, met name kwetsbaarheden die uitvoering van externe code mogelijk maken. Bovendien ondersteunen sommige platforms ook gedeeltelijke automatisering, bijvoorbeeld automatische herstelmaatregelen voor kwetsbaarheden van gemiddeld niveau met goedkeuring voor items met een hoge ernstgraad.

Wat is blootstellingsbeheer in cyberbeveiliging?

Terwijl kwetsbaarheidsbeheer zich voornamelijk richt op softwarefouten, richt blootstellingsbeheer in cyberbeveiliging zich op het totale risico waarmee een organisatie wordt geconfronteerd, inclusief niet-CVE-zwakheden. Dat kan onder meer open poorten, te liberale identificatie, onbeschermde API's of kwetsbare geïntegreerde partners omvatten – met andere woorden, alles wat kan worden aangevallen. Aangezien deze blootstellingen verder gaan dan het codeniveau, is het moeilijk om ze te verhelpen zonder alle verbanden in kaart te brengen – met externe bronnen of interne gebruikers en privileges, evenals gegevensstromen. Tools die dreigingsinformatie, asset discovery en risicoscores integreren, kunnen dreigingen aan het licht brengen die vaak over het hoofd worden gezien door scantools. Met blootstellingsbeheer gaan beveiligingsteams van de vraag “Waar ontbreken mijn patches?" naar "Waar is mijn hele omgeving blootgesteld aan bedreigingen of verkeerde configuraties?" Het creëert een top-downoverzicht, dat een verband legt tussen de frequentere patchcycli en strategisch bedreigingsbeheer.

Kenmerken van blootstellingsbeheer

Effectieve cybersecurityoplossingen voor blootstellingsbeheer doen meer dan alleen softwarekwetsbaarheden opsporen. Ze houden ook rekening met de manier waarop gegevensstromen, gebruikersrechten en externe afhankelijkheden risico's kunnen vergroten of verminderen. In het volgende gedeelte identificeren we vijf onderscheidende kenmerken van exposure management-oplossingen en laten we zien hoe deze zich onderscheiden van kwetsbaarheidsscanners.

1. Holistische mapping van het aanvalsoppervlak: Tools maken een lijst van alle extern blootgestelde objecten, inclusief subdomeinen en load balancers, en zelfs tijdelijke containers. Bij het simuleren van verkenning door aanvallers worden verkeerd geconfigureerde poorten, SSL-problemen of andere over het hoofd geziene test servers gemarkeerd. Dit perspectief zorgt ervoor dat er geen 'onbekende onbekenden' worden geïdentificeerd. Op de lange termijn helpt een realtime kaart beveiligingsteams om snel nieuwe risico's als gevolg van uitbreidingen of overnames te identificeren.
2. Identiteits- en privilege-analyse: Aangezien blootstellingen niet beperkt zijn tot codefouten, zijn gebruikersrollen of sleutels de meest kwetsbare punten voor infiltratie. Een sterk blootstellingsprogramma zorgt ervoor dat geprivilegieerde accounts met zwakke wachtwoorden of die toegang hebben tot gevoelige activa worden geïdentificeerd. In combinatie met de principes van identiteitsbeheer binnen de Azure-omgeving of andere identiteitsplatforms, biedt de oplossing het minimale privilege-niveau in de omgeving. Deze synergie vermindert de mobiliteit in laterale richting aanzienlijk.
3. Risico- en dreigingscorrelatie: Bij blootstellingsbeheer worden ruwe gegevens over verkeerde configuraties gebruikt voor dreigingsinformatie. Als ze bijvoorbeeld zoeken naar open RDS-poorten, krijgt een systeem met poort 3389 open op internet een hogere prioriteitsscore. Op deze manier, door kwetsbaarheidsinformatie te koppelen aan exploit-scenario's, begrijpen teams welke blootstellingen significant zijn. Het systeem kan verzoeken die naar verkeerd geconfigureerde eindpunten worden verzonden automatisch escaleren of blokkeren totdat het probleem is opgelost.
4. Assetwaardering en bedrijfscontext: Niet elke server en elk subdomein hoeft op dezelfde manier te worden behandeld en vereist dezelfde mate van aandacht. Sommige oplossingen voor blootstellingsbeheer houden rekening met gegevensclassificatie of zakelijk belang. Een kwetsbaarheid in een testdatabase met voorbeeldgegevens kan minder kritiek zijn dan dezelfde zwakte in de productieserver van een financieel bedrijf. Deze 'op waarde gebaseerde' benadering staat centraal bij het vergelijken van blootstelling versus kwetsbaarheid: de focus verschuift van pure gebreken naar hoe kritisch het beoogde activum is.
5. Herstelworkflows die verder gaan dan patchen: In veel gevallen zijn blootstellingen het gevolg van verkeerde configuraties of identiteitsproblemen in plaats van een gebrek aan patches. Optimale benaderingen voor het oplossen van problemen omvatten samenwerking om open poorten, sleutelrotatie of het juiste IAM-beleid aan te pakken. Terwijl het patchdomein een meer inclusieve benadering van risicobeheer biedt, combineren oplossingen voor blootstellingsbeheer meer uitgebreide risicobeperkende maatregelen. Deze nadruk zorgt ervoor dat beveiligingsteams alle vormen van "kwetsbaarheidsblootstelling" aanpakken, of deze nu voortkomen uit code of omgevingsinstellingen.

10 verschillen tussen blootstellingsbeheer en kwetsbaarheidsbeheer

Op het eerste gezicht lijken blootstellingsbeheer en kwetsbaarheidsbeheer misschien uitwisselbaar, maar ze hebben verschillende toepassingsgebieden en methodologieën. Kwetsbaarheidsbeheer richt zich op het verhelpen van zwakke plekken in software, terwijl blootstellingsbeheer breder is en alle punten omvat die een aanvaller kan gebruiken om toegang te krijgen tot een systeem. Hieronder volgen tien verschillen:

1. Toepassingsgebied: Kwetsbaarheidsbeheer richt zich voornamelijk op bekende CVE's of specifieke soorten zwakke plekken in software, zoals problemen met het besturingssysteem of bibliotheken. Blootstellingsbeheer strekt zich uit tot identiteitsfouten, open poorten, onveilige protocollen en componenten van derden. Zo zal een kwetsbaarheidsscan een verkeerd geconfigureerde load balancer misschien niet opmerken omdat deze niet aan een CVE is gekoppeld, maar een blootstellingscontrole zal deze meteen identificeren. Dit verschil benadrukt hoe blootstellingsbeheer op het gebied van cyberbeveiliging een meer holistisch aanvalsoppervlak aanpakt. Op de lange termijn elimineert overbrugging hiaten en garandeert het dat geen enkel kwetsbaar gebied over het hoofd wordt gezien.
2. Tools en technieken: Conventionele oplossingen voor kwetsbaarheidsbeheer maken gebruik van CVE-databases, scanengines en de coördinatie van patches. Oplossingen voor blootstellingsbeheer omvatten het in kaart brengen van subdomeinen, het scannen van externe footprints, privilege-analyse en het toekennen van risicoscores aan partners. Dit laatste vereist een nog hogere mate van correlatie, zoals het koppelen van gestolen inloggegevens die op het dark web zijn ontdekt aan geprivilegieerde accounts in uw omgeving. Deze complexiteit verbetert de compatibiliteit met geavanceerde oplossingen die naast codefouten ook tal van andere risico-indicatoren monitoren.
3. Focus op configuratie versus codefouten: Kwetsbaarheidsbeheer richt zich op softwarefouten, verouderde bibliotheken of niet-gepatchte versies van besturingssystemen. Blootstellingsbeheer heeft daarentegen vaak betrekking op open S3-buckets, te permissieve IAM-rollen of onjuist geconfigureerde firewallregels, die geen van alle als CVE's kunnen worden geclassificeerd, maar even ernstige kwetsbaarheden zijn. Door deze verschillende invalshoeken te integreren, gaat een effectief programma voor kwetsbaarheidsbeheer naadloos over in blootstellingsbeheer. Het resultaat is een holistische oplossing die code, configuratie en identiteit aanpakt.
4. Strategieën voor risicoprioritering: Het is gebruikelijk dat kwetsbaarheidsbeheerders ernstscores of verwijzingen naar exploitkits gebruiken, terwijl ze aandacht besteden aan op code gebaseerde exploits. Blootstellingsbeheer integreert de context, zoals gegevensclassificatie of het belang van de bedrijfsunit, in die risicobeoordeling. Een gemiddelde CVE op een server met zeer vertrouwelijke informatie kan bijvoorbeeld ernstiger zijn dan een hoge CVE op een testserver. Deze nadruk laat zien hoe exposure- en kwetsbaarheidsframeworks anders omgaan met scores, waarbij exposure meer bedrijfsgerichte contexten meeweegt.
5. Remediëring versus mitigatie: Een patch pakt meestal een bepaalde zwakte in de software aan, waarmee een specifiek dreigingsscenario wordt afgesloten. Oplossingen voor blootstellingsbeheer kunnen ook het wijzigen van gebruikerssleutels, het partitioneren van netwerken of zelfs het afschaffen van een onveilig subdomein omvatten. In plaats van alleen kwetsbaarheden aan te pakken, lossen deze maatregelen onderliggende problemen op, zoals onnodige toegang of verouderde omgevingen. In die zin is blootstellingsbeheer niet zozeer gericht op de afzonderlijke, lokale wijzigingen van standaard patchcycli.
6. Breedte van het aanvalsoppervlak: Kwetsbaarheidsbeheer scant over het algemeen bekende activa op bekende softwarekwetsbaarheden. Blootstellingsbeheer breidt het scannen uit naar onbekende of schaduw-IT, externe afhankelijkheden of partnerverbindingen. Dit omvat nieuwe subdomeinen, nieuwe poorten die na een update zijn geopend of verschillende ontwikkel-/testomgevingen die voorheen niet waren opgenomen. Het verschil in reikwijdte is cruciaal voor het identificeren van bedreigingen die onbekend zijn bij de organisatie en dus een bedreiging vormen voor de veiligheid.
7. Frequentie en diepgang van scannen: De traditionele benadering van kwetsbaarheidsbeheer kan in het beste geval bestaan uit het wekelijks of maandelijks scannen van het netwerk, met name wanneer een organisatie duizenden servers heeft. Aan de andere kant vereist blootstellingsbeheer doorgaans realtime of vrijwel constante bewaking van eventuele veranderingen in de omgeving. Omdat kortstondige containers of microservices binnen enkele uren kunnen worden aangemaakt en vernietigd, vereist een blootstellingsaanpak een snelle reactie. Naarmate code of infrastructuur groeit en verandert, moet ook het scannen worden aangepast om aan de nieuwe en veranderende behoeften te voldoen.
8. Integratie met identiteitsoplossingen: Blootstelling aan kwetsbaarheden had in het verleden weinig te maken met identiteit, behalve het verifiëren van gebruikersrechten voor het implementeren van patches. Blootstellingsbeheer gaat verder en onderzoekt identiteitsverspreiding, credential hygiene en accounts die mogelijk overprivilegieerd zijn. Deze integratie biedt een grotere reeks controles, variërend van multi-factorhandhaving tot monitoring van wijzigingen in het lidmaatschap van de gebruikersgroepen. Het resultaat is een risicopositie die identiteit erkent als een van de belangrijkste vectoren van aanvallen.
9. Datagestuurde analyse: Hoewel beide op analyse zijn gebaseerd, richt blootstellingsbeheer zich op het correleren van verschillende feeds, zoals kwetsbaarheidsscans, externe dreigingsinformatie, logboeken van activagebruik en waarschuwingen voor identiteitsbeheer. Deze benadering van gegevensfusie creëert dynamische risicoprofielen die veranderen bij elke geïdentificeerde verkeerde configuratie of nieuw gepubliceerde exploit. AI of machine learning speelt vaak een grotere rol bij het in realtime wijzigen van de scanlogica of het prioriteren van patches.
10. Strategisch versus tactisch: Kwetsbaarheidsbeheer wordt over het algemeen gezien als een proces waarbij een defect wordt gevonden en verholpen, waarna men verdergaat met het volgende defect. Blootstellingsbeheer is meer tactisch en gericht op architectuurbeslissingen, netwerkplanning en risicobeperking op lange termijn. Hoewel blootstellingsbeheer zich wel richt op specifieke problemen, zoals de te ruime bevoegdheden van mensen, zorgt deze aanpak voor de nodige veranderingen op systeemniveau. De combinatie van deze benaderingen resulteert in een beveiliging die snel oplossingen kan bieden wanneer dat nodig is, terwijl ook vooruit wordt gepland voor problemen die zich kunnen voordoen.

Blootstelling versus kwetsbaarheid: 7 belangrijke verschillen

Het is belangrijk op te merken dat de termen blootstelling en kwetsbaarheid nauw met elkaar verband houden, maar dat de verschillen van invloed kunnen zijn op de manier waarop beveiligingsteams prioriteiten stellen bij het inzetten van middelen. Kwetsbaarheden worden gedefinieerd als specifieke zwakke punten in een applicatie, software of systeem, terwijl blootstelling elke situatie omvat die het risico vergroot. De onderstaande tabel belicht zeven essentiële aspecten die blootstelling en kwetsbaarheid onderscheiden vanuit het perspectief van zowel scanning als bredere risicostrategieën:

Aspect	Blootstelling	Kwetsbaarheid
Definitie	Richt zich op alle factoren die het aanvalsoppervlak vergroten, zoals open poorten of onbeveiligde dataroutes	Voornamelijk code- of systeemfouten waarbij bekende CVE's of verkeerde configuraties de beveiliging belemmeren
Reikwijdte	Omvat identiteit, netwerk, gegevensstroom en externe aanvalsvectoren	Draait meestal om erkende zwakke punten op software- of OS-niveau
Herstelaanpak	Kan herconfiguratie, wijzigingen in het identiteitsbeleid of aanpassingen aan de architectuur omvatten	Wordt doorgaans aangepakt via softwarepatches, bibliotheekupdates of OS-upgrades
Hoofdoorzaak	Vaak het gevolg van ontwerpfouten, uitbreidingen van de omgeving of verkeerde afstemming van gebruikersrechten	Veroorzaakt door softwarefouten, onvolledige patches of ontbrekende updates
Detectietools	Tools die scannen op externe footprints, open eindpunten, identiteitsverspreiding of verkeerd geconfigureerde updates	Tools die code scannen, OS-pakketten scannen of CVE-databases raadplegen voor bekende gebreken
Impact	Mogelijk breder — een blootstelling heeft mogelijk geen bekende CVE, maar kan meerstapsaanvallen vergemakkelijken	Directe exploitmogelijkheid, wat vaak leidt tot onmiddellijke compromittering van het systeem als er geen patch wordt geïnstalleerd
Voorbeelden	Open S3-buckets, te permissieve IAM-rollen of tijdelijke ontwikkelomgevingen die openbaar toegankelijk zijn.	Verouderde Apache-bibliotheek, niet-gepatchte kwetsbaarheid in Windows OS of verkeerd geconfigureerde containerimages

Uit deze tabel blijkt dat kwetsbaarheden vaak verband houden met specifieke code of ontbrekende updates, terwijl blootstellingen dieper in operationele of architecturale lagen liggen. Door zich te concentreren op kwetsbaarheden wordt geen rekening gehouden met het gebrek aan bewustzijn van verkeerde configuraties of de risicovolle gebruikersrechten die aanvallers zouden kunnen misbruiken. Naarmate de IT-voetafdruk groeit, zorgt het overbruggen van blootstelling en kwetsbaarheidsscans ervoor dat er geen onontdekte manieren voor kwaadaardige activiteiten zijn. Tools die beide benaderingen integreren, bieden een bredere analyse, waarbij verkeerde configuraties worden gekoppeld aan CVE's om een contextueel risicobeeld te bieden. Deze integratie resulteert in een robuustere aanpak die codecorrectie afstemt op bredere veranderingen in de omgeving. Concluderend is het belangrijk om beide concepten te begrijpen om hiaten op elk niveau van de digitale omgeving van een organisatie aan te pakken.

Conclusie

Het verminderen van uw blootstelling aan verschillende risico's kan de veiligheid en beveiliging van uw organisatie helpen verbeteren. Kwetsbaarheidsbeheer gaat ook hand in hand met dat proces. Wanneer u te maken heeft met meerdere pijplijnen, containers, eindpunten en verschillende activa, is het essentieel om een sterke beveiligingsstrategie te hebben. Door middel van scanning, risicoscores en geavanceerde coördinatie is het mogelijk om kwetsbaarheidsbeheer effectief om te zetten in uitgebreide blootstellingsbeheerprogramma's die zijn afgestemd op de aanpak van een bedrijf.

De beste scanoplossing die momenteel op de markt is, kan niet alle problemen oplossen, variërend van verkeerd geconfigureerde eindpunten tot identiteitsverspreiding. Geïntegreerde oplossingen zoals SentinelOne ondersteunen deze maatregelen door proactief verdacht runtime-gedrag te identificeren en wereldwijde dreigingsinformatie te integreren met realtime preventie.

"

FAQs

Wat is het verschil tussen kwetsbaarheidsbeheer en blootstellingsbeheer?

Kwetsbaarheidsbeheer is gebaseerd op specifieke zwakke punten in software of besturingssystemen, zoals CVE's of ontbrekende patches, terwijl blootstellingsbeheer een stap verder gaat en rekening houdt met verkeerde configuraties, buitensporige gebruikersrechten en externe activa. Simpel gezegd zijn kwetsbaarheden zwakke punten op codeniveau of in het systeem, terwijl blootstelling alle factoren zijn die het risicoprofiel van een organisatie verhogen. Het aanpakken van blootstelling gaat verder dan alleen het aanpakken van blootstelling in typische patches. De combinatie van beide resulteert in een meer uitgebreide benadering van verdediging.

Wat is kwetsbaarheidblootstelling in termen van cyberbeveiliging?

Blootstelling aan kwetsbaarheden verwijst naar de mogelijkheid voor aanvallers om ontdekte (of onontdekte) gebreken in een IT-omgeving te misbruiken. Als er een belangrijke softwarefout is die niet is verholpen, geeft de 'blootstelling' aan hoe kwetsbaar of gevaarlijk die zwakte kan zijn. Het kan ook verwijzen naar de externaliteit van de kwetsbaarheid, bijvoorbeeld niet-versleutelde gegevens of open poorten. Door 'kwetsbaarheidblootstelling' te beheren, wordt ervoor gezorgd dat ontdekte problemen niet gedurende langere tijd gemakkelijk kunnen worden misbruikt.

Waarom is blootstellingsbeheer belangrijker dan het patchen van kwetsbaarheden?

Aangezien niet alle risico's het gevolg zijn van codefouten, hebben sommige te maken met open S3-buckets, liberale firewallinstellingen of gecompromitteerde inloggegevens, die allemaal niets te maken hebben met een CVE. Blootstellingsbeheer lokaliseert en elimineert dergelijke verkeerde configuraties of ontwerpfouten, waardoor infiltratieroutes tot een minimum worden beperkt. Hoewel het patchen noodzakelijk is, zijn niet-CVE-blootstellingen potentiële infiltratiepunten die wijd open blijven staan.

Hoe kunnen programma's voor kwetsbaarheidsbeheer evolueren naar strategieën voor blootstellingsbeheer?

Programma's voor kwetsbaarheidsbeheer kunnen het scannen uitbreiden tot niet alleen kwetsbaarheden op codeniveau, maar ook identiteitscontroles en externe footprinting integreren. Tools die verkeerde configuraties, verbindingen met derden of opgeslagen geheimen controleren, helpen de dekking te vergroten. Op de lange termijn leidt de combinatie van realtime dreigingsinformatie en de kriticiteit van activa tot risicogebaseerde prioritering. Deze ontwikkeling verbetert de best practices van traditionele kwetsbaarheidsscans en integreert tegelijkertijd een meer uitgebreide omgevingsbeoordeling.

Wat zijn de best practices voor het beheren van zowel blootstelling als kwetsbaarheden?

Voer continu scans uit op softwarekwetsbaarheden, integreer scans in het CI/CD-proces en zorg ervoor dat het tijdsbestek voor patchbeheer kort is voor kritieke kwetsbaarheden. Deze stap identificeert externe activa of subdomeinen, controleert op identiteits- of configuratiehiaten en prioriteert risico's. Communiceer met belanghebbenden aan de hand van rapporten met informatie over openstaande kwesties, gemakkelijk leesbare configuraties en toegangsrechten van gebruikers. Gebruik code-patching in combinatie met omgevingswijzigingen, zoals de segmentatie van het netwerk of de rotatie van sleutels om het ecosysteem te beveiligen.