Continu beheer van het aanvalsoppervlak: een eenvoudige handleiding

Deze gids geeft uitleg over continu beheer van het aanvalsoppervlak, met details over de componenten, voordelen, belangrijkste statistieken, best practices en hoe SentinelOne ondernemingen helpt bij effectieve, realtime bescherming tegen bedreigingen.

Organisaties blijven te maken hebben met een toenemend risiconiveau op het gebied van cloud, containers en eindpunten, waardoor IT-afdelingen voor de uitdaging staan om kwetsbaarheden te beheren en te verhelpen. Statistieken tonen aan dat 51 procent van de IT-uitgaven tegen het einde van dit jaar zal verschuiven van conventionele technologieën naar de cloud. Deze verschuiving onderstreept de noodzaak van constante zichtbaarheid en onmiddellijke respons bij het identificeren, categoriseren en aanpakken van nieuwe kwetsbare activa. Hoewel point-in-time geschikt is voor traditionele applicaties, is het niet efficiënt voor kortstondige workloads of codewijzigingen. Organisaties schakelen echter over op oplossingen voor continu beheer van het aanvalsoppervlak, waaronder detectie, prioritering en herstel in realtime.

Dit artikel definieert en geeft inzicht in benaderingen voor continu beheer van het aanvalsoppervlak in moderne IT, terwijl het verschil wordt uitgelegd tussen incidentele scans en het gebruik van continue monitoring van het aanvalsoppervlak voor realtime updates. Daarnaast wordt het belang besproken van continu testen van het aanvalsoppervlak en beleidsgestuurde processen voor veiligheidsbewuste ondernemingen, evenals de rol van belangrijke best practices voor het beheer van het aanvalsoppervlak bij het beperken van risico's van overschaduwde of kortstondige activa.

Wat is continu beheer van het aanvalsoppervlak?

Continu aanvalsoppervlakbeheer is een continu, geautomatiseerd proces voor het opsporen, prioriteren en herstellen van blootgestelde activa, zoals servers, eindpunten, cloudbronnen of IoT-apparaten, binnen het digitale aanvalsoppervlak van een organisatie. In tegenstelling tot periodieke of 'point-in-time'-scans identificeert het nieuwe of veranderende systemen bijna in realtime, waardoor de kloof tussen implementatie en identificatie wordt gedicht. Deze aanpak omvat ook een element van analyse of dreigingsinformatie, waarbij blootstellingen worden gecategoriseerd op basis van ernst, waarschijnlijke exploitatie of kriticiteit van de activa.

Het resultaat is realtime of geplande patchactiviteiten op basis van risiconiveaus, waardoor een effectiever systeem ontstaat. Aangezien meerdere nieuw gelanceerde cloudassets soms maandenlang niet worden gescand, creëert continu scannen een cultuur waarin beveiliging de snel gecreëerde en verwijderde workloads een stap voor blijft. Op de lange termijn worden onbekende kwetsbaarheden hierdoor tot een minimum beperkt, waardoor de kans op misbruik wordt geminimaliseerd.

Noodzaak van continu beheer van het aanvalsoppervlak

Beveiligingsteams moeten elk netwerkuiteindepunt, subdomein, applicatie of microservice die in de organisatie ontstaat of verandert, in de gaten houden. De situatie wordt nog uitdagender in grote organisaties, vooral die met meer dan 10.000 werknemers, waar de meeste ernstige risico's worden geïdentificeerd. Het identificeren van deze pijnpunten brengt ons bij vijf fundamentele redenen waarom continu beheer van het aanvalsoppervlak in hedendaagse organisaties noodzakelijk is.

1. Dynamische omgevingen: Cloudmigraties, containerorkestraties en kortstondige DevOps-pijplijnen zijn de oorzaken van onvoorspelbare uitbreidingen. Zonder continue scanning worden nieuwe bronnen mogelijk niet ontdekt of worden nieuw vrijgegeven bronnen mogelijk niet bijgewerkt. Door continue monitoring van het aanvalsoppervlak toe te passen, zorgen teams voor realtime detectie zodra bronnen verschijnen. Deze synergie elimineert de mazen in de beveiliging die gewoonlijk door kwetsbaarheden worden misbruikt.
2. Bedreigingen gericht op onbekende activa: Hackers richten zich vaak op onbewaakte of malafide IT-punten, vaak aangeduid als schaduw-IT-punten. Hetzelfde zien we in multi-cloud- of hybride omgevingen, waar oudere systemen of ontwikkelingsservers buiten het standaard scanregime kunnen vallen. Tijdens het continu testen van het aanvalsoppervlak elimineert u voorgoed eerder onopgemerkte of ongeautoriseerde systemen. Uiteindelijk wordt het voor bedreigers moeilijk om onbewaakte paden te exploiteren, die ontstaan wanneer eindpunten ongebruikt, onbeveiligd en niet bijgewerkt zijn.
3. Toenemende eisen op het gebied van regelgeving en compliance: Van PCI DSS tot GDPR, regelgeving vereist continue monitoring van potentieel gecompromitteerde systemen. Traditionele kwetsbaarheidsscans zijn mogelijk niet effectief in het realtime detecteren van nieuw geopende poorten of verkeerde configuraties in de cloud. Door best practices voor het beheer van het aanvalsoppervlak toe te passen, wordt een consistente, realtime aanpak gegarandeerd die voldoet aan de compliance-eisen. Geautomatiseerde logboeken helpen auditors er ook bij om ervoor te zorgen dat niets buiten de scanbereik valt.
4. Snellere ontwikkelings- en implementatiecycli: Tegenwoordig brengen ontwikkelingsbedrijven dagelijks updates uit of starten ze containers op, om nog maar te zwijgen van maandelijkse of driemaandelijkse scans. In dergelijke dynamische omgevingen worden kwetsbaarheden in bibliotheken of verkeerde configuraties regelmatig zichtbaar. Continu beheer van het aanvalsoppervlak integreert scanning met CI/CD om dergelijke problemen te identificeren. Wanneer er wijzigingen in de code of infrastructuur worden doorgevoerd, worden er vaak kritieke problemen geïdentificeerd of aangepakt.
5. Toenemend risico door openbare blootstelling: Elke bron die beschikbaar is voor het publiek, of het nu gaat om een API of een cloudgebaseerde ontwikkelomgeving, wordt een doelwit voor cyberaanvallen. Grotere organisaties met meer werknemers en applicaties hebben een grotere kans dat ze kritieke gebreken niet aanpakken. Het identificeert deze aan het internet blootgestelde activa dagelijks om ervoor te zorgen dat nieuwe risico's niet onopgemerkt blijven. Kortom, een persistente visie maakt verdediging mogelijk tegen zero-day exploits of geavanceerde persistente bedreigingen.

Belangrijkste componenten van continu beheer van het aanvalsoppervlak

Continu beheer van het aanvalsoppervlak is een complex proces dat meer vereist dan alleen scantools om effectief te zijn. De grootste uitdaging voor organisaties is het integreren van het ontdekken van activa, dreigingsinformatie, risicoprioritering en patch-orkestratie. Hieronder presenteren we de belangrijkste componenten voor het waarborgen van consistente dekking, van ontdekking tot oplossing.

1. Uitgebreide inventarisatie van activa: De eerste stap is het realtime volgen van servers, subdomeinen, containers, IoT-apparaten en andere tijdelijke bronnen. De tools moeten cloud-API's, netwerklogboeken of CMDB kunnen scannen op nieuwe of gewijzigde eindpunten. In dit concept worden nieuwe containers automatisch gescand op het moment dat ze worden aangemaakt via een verbinding met dev-pijplijnen. Dit elimineert het risico dat een bron onopgemerkt blijft en stuurt de rest van het proces aan.
2. Geautomatiseerd scannen en detecteren: Zodra het systeem een asset identificeert, zoekt geautomatiseerd scannen naar open poorten, bekende kwetsbaarheden of verkeerde configuraties. Sommige oplossingen omvatten ook continu testen van het aanvalsoppervlak, waarbij de aanpak van een aanvaller wordt nagebootst om mogelijke toegangspunten te identificeren. Geautomatiseerd scannen verkort ook de tijd tussen het moment waarop een resource wordt geïmplementeerd en het moment waarop deze voor het eerst op kwetsbaarheden wordt gecontroleerd. Samen dragen deze scanners bij aan het creëren van een continue beveiligingsstatus.
3. Risicogebaseerde prioritering: Het platform of proces koppelt bedreigingen, zoals open poorten of niet-gepatchte software, aan kwetsbaarheidsinformatie. Vanwege de hoge correlatie tussen de prevalentie van exploits en het belang van assets, pakken de teams de grootste bedreigingen in een vroeg stadium aan. Dit wordt geïntegreerd met patch- of configuratieactiviteiten en zorgt voor een triagestrategie die het algehele kwetsbaarheidsbeheerproces ondersteunt. Het zorgt ook voor een voortdurende verbetering van de planning en de toewijzing van middelen in de loop van de tijd.
4. Realtime waarschuwingen en integraties: Aangezien tijdelijke middelen schaars en onvoorspelbaar zijn en vaak in korte tijd verdwijnen, moeten de waarschuwingen in realtime worden gegeven. Deze veranderingen wachten niet op wekelijkse of zelfs maandelijkse overzichten en vereisen daarom voortdurende updates. Door tools te integreren met Slack, JIRA of ITSM worden kwetsbaarheden rechtstreeks aan het juiste team gemeld. Dit zorgt ervoor dat de tijd tussen detectie en oplossing tot een minimum wordt beperkt, vooral voor kritieke blootstellingen in productieomgevingen.
5. Herstel en patchautomatisering: Het identificeren van zwakke punten is niet het probleem, het effectief aanpakken ervan is de uitdaging. Het coördineren van patches of scriptgebaseerde herconfiguratie moet een natuurlijk vervolg zijn op uw scanresultaten. Sommige platforms implementeren zelfs automatisch voorgestelde wijzigingen zodra ze zien dat het risico minimaal is. Wanneer u scannen integreert met patch- of beleidsafdwinging, creëert u een cyclus waarin geïdentificeerde kwetsbaarheden snel verdwijnen.

Hoe werkt continu beheer van het aanvalsoppervlak?

Traditionele scanning is beperkt tot controles op een bepaald moment, die niet goed aansluiten bij het tempo van de huidige vluchtige omgevingen en multi-clouduitbreidingen. Continuous Attack Surface Management elimineert deze cyclus door het integreren van asset discovery, risicoscores, patches of herconfiguratie. In het volgende gedeelte bespreken we hoe elk van deze elementen gezamenlijk zorgt voor een sterke supervisie.

1. Discovery in hybride en cloudomgevingen: Het systeem scant periodiek on-premise netwerken, API's van clouddiensten en containerorkestratiesystemen op nieuwe eindpunten. Het registreert domeinuitbreidingen, tijdelijke containers of microservices in een centrale database. Deze baseline biedt totale zichtbaarheid en houdt potentiële toekomstige uitbreidingen of dev/test-proeven bij die permanent kunnen worden. Zonder deze baseline blijven tijdelijke resources onzichtbaar en ongecontroleerd, wat het risico op compromittering vergroot.
2. Assetclassificatie & Contextuele tagging: Zodra ze zijn geïdentificeerd, worden assets gegroepeerd op omgeving (ontwikkeling, staging, productie) en op type (VM, container, applicatie). Applicaties die als cruciaal voor de bedrijfsvoering worden beschouwd, kunnen op basis van de ernstgraad worden gemarkeerd voor zo snel mogelijke patching. Tagging blijft van toepassing op compliance- of gegevensgevoeligheidsaanduidingen wanneer het gaat om het definiëren van de diepte van scans of triggers. Deze omgeving bevordert een gerichte aanpak, waarbij systemen met een hoog risico prioriteit krijgen bij het scannen.
3. Continue monitoring van het aanvalsoppervlak: Het platform voert scans, correlatiecontroles of continue tests van het aanvalsoppervlak uit om nieuwe kwetsbaarheden te identificeren. Aangezien er dagelijks wijzigingen in de ontwikkeling of de operaties kunnen plaatsvinden, kan het scannen dagelijks, elk uur of zelfs bijna in realtime worden uitgevoerd. De scanprioriteit wordt automatisch aangepast op basis van de informatie die is verzameld uit exploitkits of nieuw gepubliceerde CVE's. Deze synergie zorgt ervoor dat de tijd tussen omgevingswijzigingen en detectie zo kort mogelijk is.
4. Dynamische risicoprioritering: Elke ontdekte fout, zoals een ontbrekende patch of open poort, krijgt een dynamische ernstscore. Als die kwetsbaarheid wordt bedreigd door bedreigingsactoren, wordt deze ernstiger in de wachtrij. Deze aanpak integreert kwetsbaarheidsgegevens met externe bedreigingsinformatie, waardoor de gebruikelijke kloof tussen de scanresultaten en de werkelijke bedreigingsscenario's wordt gedicht. Op de lange termijn bevordert dit een prioritering die vergelijkbaar is met een triagesysteem dat taken herschikt op basis van de huidige trends in exploits.
5. Herstel en voortdurende validatie: De eerste prioriteit in patchworkflows of geautomatiseerde herconfiguratietaken zijn de grootste risico's. Follow-upscans bevestigen ook de effectiviteit van de geïmplementeerde oplossingen en de afwezigheid van nieuwe blootstellingen. In de loop van de tijd evolueren bedreigingen en daarom controleert het systeem elke bron om te bepalen of nieuw geïnstalleerde patches of applicaties nieuwe risico's creëren. Deze cyclische aanpak versterkt de essentie van continu beheer van het aanvalsoppervlak: een ononderbroken keten van ontdekking tot oplossing.

Voordelen van de implementatie van continu ASM

De overstap van handmatig of periodiek scannen naar een continu model kan leiden tot enkele operationele veranderingen. De voordelen zijn echter aanzienlijk. In het volgende gedeelte worden vijf belangrijke voordelen van continu beheer van het aanvalsoppervlak beschreven, waarbij dagelijkse detectie wordt gekoppeld aan tijdige herstelmaatregelen.

1. Snelle detectie van verborgen of nieuwe assets: Dankzij geautomatiseerde detectie blijven tijdelijke resources zoals containers of dev-servers niet wekenlang onopgemerkt. Het helpt ook om situaties te voorkomen waarin schaduw-IT-uitbreidingen onopgemerkt blijven en al op grote schaal plaatsvinden. Door CI/CD te gebruiken, wordt uw beveiligingsoplossing geïntegreerd in de applicatie-delivery-pijplijn, waardoor er bij elke implementatie dekking is. Deze aanpak minimaliseert de kans dat kwetsbaarheden in kortstondige workloads over het hoofd worden gezien.
2. Verminderde risicoblootstelling: Sneller scannen leidt direct tot kortere patchcycli. De continue loop garandeert dat kwetsbaarheden of verkeerde configuraties die op dag één worden gevonden, niet maandenlang open blijven staan. Deze kortere verblijftijd helpt organisaties om grootschalige inbreuken of complianceproblemen te voorkomen. Op de lange termijn garandeert een always-on-aanpak dat nieuwe zero-days zo snel mogelijk worden gedetecteerd en afgewend.
3. Betere afstemming op DevOps-workflows: In snel veranderende omgevingen vinden regelmatig updates van applicaties of infrastructuur plaats, waardoor beveiligingscontroles onmiddellijk in de pijplijnfasen moeten worden geïntegreerd met behulp van oplossingen voor continu beheer van het aanvalsoppervlak. Deze samenwerking resulteert in de shift-left-aanpak, wat betekent dat coderingsteams problemen identificeren en aanpakken tijdens de commit-fase. Op functieniveau zijn bekende kwetsbaarheden bijna onmogelijk te identificeren voordat de functies in productie gaan.
4. Verbeterde compliance en zichtbaarheid: Een aantal regelgevende instanties eist dat kritieke systemen continu worden gescand en dat er patches beschikbaar zijn. Continu scannen helpt bij het automatiseren van het verzamelen van bewijsmateriaal en levert logboeken op die aantonen dat elk nieuw systeem of elke nieuwe code-push is gescand op kwetsbaarheden. Deze aanpak stroomlijnt audits en bevordert een realtime benadering van het beoordelen van het aanvalsoppervlak. Als externe partijen meer willen weten over uw patch-tijdlijn, kan uw systeem met één druk op de knop de statistieken verstrekken.
5. Efficiënt gebruik van middelen en schaalbaarheid: Hoewel de overhead van het scannen een probleem lijkt, , verminderen continue oplossingen de druk op het gebruik van hulpbronnen door het werk over een langere periode te spreiden. Dit betekent dat in plaats van elke maand grote datasets te scannen, een reeks kleinere controles ervoor zorgt dat de gegevens bruikbaar blijven. Geautomatiseerde patch-orkestratie vermindert ook de werklast van beveiligingspersoneel, zodat zij zich kunnen concentreren op bedreigingsanalyse op hoger niveau in plaats van op het patchen. Op de lange termijn kan dit kosten besparen en meer dekking bieden om de beoogde doelgroep te bereiken.

Continu beheer van het aanvalsoppervlak: proces

Het proces van continu beheer van het aanvalsoppervlak vereist gedefinieerde stappen waarin scanners, orchestrators en ontwikkelaars worden geïntegreerd voor effectieve applicatiebeveiliging. Hieronder geven we een overzicht van elke fase, beginnend met het in kaart brengen van de omgeving en eindigend met risicovalidatie, om een solide basis te creëren voor hedendaagse bedrijven.

1. Inventarisatie en classificatie: Stel een lijst samen van alle activa in hun huidige staat, inclusief hosts, eindpunten, subdomeinen en containers. Het wordt aanbevolen om elk type te taggen op basis van omgeving, nalevingsniveau of bedrijfskriticiteit. Domeinregistrars en API's van cloudproviders moeten worden geïntegreerd om te voorkomen dat externe bronnen worden verborgen. Dit is de classificatiestap die ten grondslag ligt aan triage: waardevolle activa worden vaker gescand of hebben een korter tijdsbestek voor het aanbrengen van patches.
2. Basisscan en risicobeoordeling: Voer een eerste verkenningsscan uit om specifieke kwetsbaarheden, open poorten of verkeerde configuraties te identificeren. Deze worden vergeleken met externe dreigingsinformatie voor een beoordeling van de ernst. Teams evalueren vervolgens elke fout om te bepalen hoe kritiek deze is en stellen een patchvolgorde op. De baseline biedt een 'startpunt' dat kan worden gebruikt om veranderingen in de loop van de tijd bij te houden, aangezien scannen wordt geïntegreerd in een meer permanent, continu proces.
3. Beleid en drempels definiëren: De volgende stap is het instellen van drempels: bijvoorbeeld het automatisch herstellen van kwetsbaarheden met een hoog risico binnen 48 uur of het blokkeren van samenvoegingen als er kritieke fouten aanwezig zijn. Dit beleid koppelt de uitkomst van de scan aan specifieke acties die moeten worden ondernomen. Na verloop van tijd evolueren de beleidsregels naargelang het tolerantieniveau van de omgeving of de nalevingsvereisten. Integratie met de aard van elke omgeving, ontwikkeling, test of productie zorgt ervoor dat de dekking consistent is.
4. Integratie met CI/CD en monitoring: Hooks worden geactiveerd wanneer specifieke gebeurtenissen plaatsvinden in de pijplijn, zoals code-commits, containerbuilds of omgevingsupdates. Op deze manier wordt elke nieuwe toevoeging aan de code of elke nieuwe container automatisch getest op kwetsbaarheden. Tegelijkertijd worden realtime meldingen geïntegreerd in Slack of ticketsystemen. Door het scannen te integreren in de ontwikkelingsworkflows wordt ervoor gezorgd dat ontdekte problemen niet in de productieomgeving terechtkomen.
5. Herstel coördineren en valideren: Zodra een kwetsbaarheid is geïdentificeerd, wordt deze volledig geautomatiseerd of semi-geautomatiseerd verholpen, waarbij goedkeuring nodig is. Na deze updates zal een nieuwe scan aantonen dat het probleem is opgelost. Met tijdelijke resources kan de bijgewerkte containerimage gewoon de oudere kwetsbare versie van de image vervangen. De uiteindelijke validatie maakt het cyclisch: elke oplossing wordt getest en zero-day-informatie onderhoudt de scanengine.

Belangrijke statistieken voor het meten van de prestaties van het beheer van het aanvalsoppervlak

Om de prestaties beter te begrijpen en aan te tonen dat de strategie effectief is, houden beveiligingsleiders verschillende belangrijke indicatoren in de gaten. Deze statistieken kwantificeren de snelheid, penetratie en agressiviteit van uw strategie voor duurzaam beheer van het aanvalsoppervlak. Hieronder bekijken we vijf essentiële statistieken voor het beheer van het aanvalsoppervlak die de gezondheid van het programma benadrukken en iteratieve verbeteringen sturen.

1. Gemiddelde tijd tot detectie (MTTD): Een maatstaf voor hoe snel scannen of monitoren een nieuwe kwetsbaarheid identificeert zodra deze bekend is. Bij continu scannen duidt een lagere MTTD op een robuuste dekking en tijdige scanintervallen. De detectie van zero-day- of kortstondige kwetsbaarheden is ook sterk afhankelijk van realtime inlichtingenfeeds. Naarmate de tijd verstrijkt, zorgt de voortdurende verbetering van de MTTD ervoor dat de exploit-periode tot een minimum wordt beperkt.
2. Gemiddelde tijd om te herstellen (MTTR): Hoe snel reageert uw team met het patchen of herconfigureren van het systeem zodra een kwetsbaarheid is geïdentificeerd? Langere tijdsintervallen tussen patches betekenen dat tegenstanders meer tijd hebben om hun aanvallen te plannen en uit te voeren. Organisaties verminderen de MTTR aanzienlijk door het gebruik van patch-orkestratie of geautomatiseerde scripts. Deze maatstaf heeft betrekking op de algehele beveiligingsstatus en correleert de scanresultaten met de hoeveelheid risicobeperking.
3. Herhalingspercentage van kwetsbaarheden: Controleert of de kwetsbaarheden ontstaan door het opnieuw introduceren van bibliotheken, verkeerde configuraties of slechte ontwikkelingspraktijken. Een hoog herhalingspercentage duidt op diepere problemen met de ontwikkelingsprocessen of de beveiligingscultuur. Aan de andere kant wijst een relatief stabiel of afnemend percentage erop dat ontwikkelteams en beveiliging herstelpatronen in hun standaardprocessen hebben opgenomen om terugkerende fouten te voorkomen.
4. Patch-acceptatiegraad: Sommige kwetsbaarheden blijven mogelijk onopgelost als teams ze als onbelangrijk beschouwen of moeite hebben om ze op te lossen. De patch-acceptatiegraad meet de verhouding tussen het totale aantal kwetsbaarheden en het aantal kwetsbaarheden dat tijdig wordt opgelost. Een hogere acceptatiegraad wijst op een effectief kwetsbaarheidsbeheer dat compatibel is met de risicogebaseerde aanpak van triage. Wanneer de acceptatie laag is, moeten organisaties nadenken over hoe ze hun middelen toewijzen of hoe ze bepaalde beleidsregels implementeren.
5. Beoordeling van het externe aanvalsoppervlak: Richt zich op services, certificaten of subdomeinen die tijdens een normale scan mogelijk onopgemerkt blijven. Soms kunnen er nieuwe assets in de omgeving verschijnen, terwijl andere keren sommige assets open blijven staan zonder dat dit opzettelijk is. Door deze externe eindpunten regelmatig te controleren, ontstaat een beoordeling van het aanvalsoppervlak waarbij internetgerelateerde risico's onmiddellijk worden verholpen. Dit betekent dat het opnemen van deze externe controles in andere prestatiemaatstaven een meer holistische dekking biedt.

Uitdagingen bij continu beheer van het aanvalsoppervlak

Hoewel de voordelen vrij duidelijk zijn, is het opzetten van een realtime scancyclus in een grote faciliteit niet zonder uitdagingen. Uitdagingen zijn onder meer een gebrek aan vaardigheden, tijdsdruk en informatieoverload. Hier zijn vijf belangrijke kwesties die het moeilijk maken om continu beheer van het aanvalsoppervlak te omarmen en hoe organisaties deze kunnen vermijden:

1. Groot aantal waarschuwingen: Bij continu scannen kunnen er duizenden bevindingen per dag worden gegenereerd, wat kan leiden tot waarschuwingsmoeheid. Als risicoscores niet correct worden geïmplementeerd of als automatische onderdrukking van duplicaten niet wordt gebruikt, kunnen belangrijke kwesties worden gemaskeerd. Om dit aan te pakken zijn geavanceerde analyses of op AI gebaseerde correlatie nodig. Met deze aanpak worden alleen de zaken die zichtbaar zijn en waarop actie kan worden ondernomen, doorgegeven aan de verschillende teams, wat leidt tot realtime patchcycli.
2. Integratie met legacy-systemen: Veel grote ondernemingen gebruiken nog steeds oudere OS-versies of on-prem-omgevingen die niet goed integreren met moderne scanners of CI/CD. Om dekking te garanderen, zijn aangepaste connectoren of scanscripts nodig die zijn afgestemd op het type applicatie. Dergelijke integraties kunnen na verloop van tijd omslachtig worden, omdat ze voortdurend moeten worden bijgewerkt en onderhouden. Deze wrijving wordt verminderd door incrementele migraties te plannen of door gebruik te maken van flexibele scan-API's.
3. DevOps en beveiligingsafstemming: Sommige ontwikkelteams beschouwen beveiligingsscans vaak als obstakels, vooral als ze het releaseproces vertragen. Om aan beide eisen te voldoen, zijn shift-left-training, duidelijk omschreven acceptatiecriteria en werkbare gating nodig. Als scannen herhaaldelijk pijplijnen met problemen onderbreekt, kunnen ontwikkelaars het systeem omzeilen. Het belangrijkste idee achter het opbouwen van een cultuur van samenwerking is om mensen samen te brengen en synergie te creëren in plaats van conflicten.
4. Tekort aan geschoolde medewerkers: Om een realtime scanplatform te runnen, hebben organisaties personeel nodig dat logboeken kan analyseren, beleid kan verbeteren en patchtaken kunnen coördineren. Door de schaarste aan cybersecurityprofessionals op de huidige markt is het moeilijk om deze specialisten te werven of op te leiden. Als de behoefte niet kan worden vervuld door medewerkers uit de bedrijfsvoering, kunnen geautomatiseerde oplossingen of beheerde diensten een effectieve oplossing zijn, maar er is nog steeds behoefte aan diepgaandere analytische capaciteiten. Dit betekent dat hoe complexer het scanproces wordt, hoe belangrijker het is dat het personeel over voldoende kennis beschikt.
5. Evenwicht tussen prestaties en diepgang: Scans kunnen veel resources vergen en kunnen druk uitoefenen op het netwerk of de rekenkracht wanneer ze worden toegepast op kortstondige workloads. De tools moeten ervoor zorgen dat scanintervallen of gedeeltelijke scans de prestaties van ontwikkelaars niet hinderen. Hiervoor is echter een iteratieve aanpassing van de scanafdiepte of planning nodig. Het eindproduct is een structuur die de nodige dekking biedt zonder medewerkers te overbelasten met extra werk.

Best practices voor continue monitoring van het aanvalsoppervlak

Het uitvoeren van continue scans, tijdelijke identificatie en het beheer van patches vereist een georganiseerd kader. Hieronder bespreken we vijf best practices die de basis vormen voor continue monitoring van het aanvalsoppervlak, waardoor dekking en flexibiliteit bij het aanpakken van mogelijke tekortkomingen worden gewaarborgd:

1. Verschuif beveiliging naar links in DevOps: Integreer scannen eerder in build-pijplijnen, zodat code-commits of containerimages kunnen worden gescand op kwetsbaarheden. Dit helpt om de hoeveelheid tijd die aan repetitief werk wordt besteed te verminderen, zorgt ervoor dat het dev-sec-team op één lijn zit en voorkomt dat gebrekkige assets worden geïmplementeerd. Ten slotte worden scanresultaten routine in het werk van ontwikkelaars en worden ze opgenomen in hun dagelijkse praktijken. Dit maakt soepele patchcycli mogelijk.
2. Maak gebruik van threat intelligence feeds: Het prioriteren van ontdekte kwetsbaarheden kan worden gedaan door nieuw gepubliceerde CVE's te volgen of de trends van exploits te volgen. Als een exploit populair wordt, kan de scanlogica automatisch het risico van de gekoppelde fout verhogen. Dit leidt tot dynamische triage, waarbij externe dreigingsinformatie wordt gekoppeld aan uw specifieke omgeving. Deze aanpak gaat een stap verder dan alleen het categoriseren van de ernst van het probleem.
3. Implementeer fijnmazige asset-tagging: Omgevingen omvatten ontwikkeling, staging en productie, die allemaal verschillende risiconiveaus met zich meebrengen. Door middel van het taggen van resources op basis van compliance of bedrijfsonderdelen kunnen scantools de scanintensiteit of de ernst van patches aanpassen. In combinatie met analytics maken deze tags een fijnmazige risicoperceptie mogelijk. Een hoogwaardige financiële server krijgt bijvoorbeeld onmiddellijk een patch-triage, terwijl een testomgeving mogelijk langere termijnen toestaat.
4. Meet statistieken voor het beheer van het aanvalsoppervlak: Meet MTTD, MTTR, patchadoptie en scanbereik op tijdelijke of standaardbronnen. Door deze statistieken voor het beheer van het aanvalsoppervlak systematisch te monitoren, kunnen teams knelpunten of blinde vlekken opsporen. Uiteindelijk bewijst de optimalisatie van de statistieken de waarde van nieuwe scanintervallen of de integratie van DevSecOps in het softwareontwikkelingsproces. Om deze aanpak te ondersteunen, is het essentieel om consistente metingen te hebben om een datagestuurde cultuur te bevorderen.
5. Beleid en processen voortdurend ontwikkelen: Met de opkomst van nieuwe technologieën (serverloos, edge computing of AI-workloads) moeten scanstrategieën worden aangepast. Sommige van deze beleidsregels die goed werken voor monolithische virtuele machines, zijn mogelijk niet effectief in kortstondige microservices. Door uw aanpak voor het beoordelen van het aanvalsoppervlak te herzien en te verfijnen, zorgt u ervoor dat geen enkel codepad of omgeving over het hoofd wordt gezien. Deze cyclische verbetering zorgt voor duurzame capaciteit.

Use cases voor continu beheer van het aanvalsoppervlak in ondernemingen

Of het nu gaat om startende ontwikkelingsbedrijven met dagelijkse commit-snelheden of wereldwijde financiële instellingen met enorme on-premises en cloud-omgevingen, realtime scanning en patchbeheer voldoen aan verschillende beveiligingsvereisten. Hier zijn vijf gebruiksscenario's die aantonen hoe continu beheer van het aanvalsoppervlak effectief is in bedrijfsomgevingen:

1. DevOps- en CI/CD-omgevingen: Organisaties die dagelijkse codemerges toepassen, koppelen scantriggers aan elke pipeline-commit of containerbuild. Hierdoor kunnen nieuw geïntroduceerde bibliotheken of configuratiewijzigingen direct worden gecontroleerd zodra ze worden geïntroduceerd. DevSecOps-pijplijnen onderscheiden de gemarkeerde kwetsbaarheden en brengen deze onder de aandacht van ontwikkelaars, zodat ze deze kunnen corrigeren voordat ze worden geïmplementeerd. Deze aanpak reduceert risicovoorzieningen tot bijna nul in een snel veranderende omgeving, omdat het ervoor zorgt dat vertragingen minimaal zijn.
2. Hybride clouduitbreidingen: Organisaties met meerdere clouds en on-prem datacenters lopen het risico 'eilanden' van oncontroleerbare infrastructuur te ontwikkelen. Door continu te scannen worden AWS, Azure, GCP en ouderwetse architecturen geconsolideerd in één overzicht. Real-time updates zorgen ervoor dat elke omgeving gelijkwaardig wordt gedekt, waardoor de gebruikelijke blinde vlekken van meerdere clouds worden weggenomen. Deze synergie bevordert een uniforme aanpak voor alle uitbreidingen of migraties.
3. Fusies en overnames: Wanneer een bedrijf een ander bedrijf overneemt, bevat de nieuw geïntegreerde omgeving vaak verborgen of dubbele resources. Continue monitoring van het aanvalsoppervlak brengt deze onbekende eindpunten of overgenomen kwetsbaarheden snel aan het licht. Snelle scans helpen om de beveiligingsstatus van nieuw verworven activa te begrijpen en verdere acties te identificeren. Op de lange termijn brengen routinematige controles de gefuseerde omgeving in overeenstemming met standaardmaatregelen.
4. Gecontaineriseerde microservices: Containers hebben slechts enkele seconden nodig om op te starten en af te sluiten, en daarom zijn zijn maandelijkse scans contraproductief. Containerveiligheidstools die nieuwe containers kunnen identificeren, afbeeldingen in het register kunnen scannen en patchbeleid kunnen beheren, beschermen kortstondige workloads. Als er een kwetsbaarheid wordt gevonden in een containerversie, kunnen nieuwe containerimages eenvoudig worden ingewisseld voor de defecte. Door middel van kortstondige scans en patch-orkestratie worden containergebaseerde apps veilig gehouden.
5. Sectoren met hoge compliance-eisen: Sommige sectoren, zoals de financiële sector, de gezondheidszorg of de overheid, lopen een groot risico als ze te maken krijgen met een datalek. Real-time scannen helpt om een goede compliance-status te behouden door zo snel mogelijk te reageren op zwakke plekken, met behulp van geautomatiseerde logboeken. Auditors zien dit als een continue toezichtsstrategie, die kan helpen om boetes of schade aan het merk te voorkomen. De integratie van scangegevens met strenge beleidscontroles helpt het vertrouwen van toezichthouders te bevorderen.

Hoe helpt SentinelOne bij continu beheer van het aanvalsoppervlak?

SentinelOne's agentless CNAPP biedt u alle functies die u nodig hebt voor continu beheer van het aanvalsoppervlak. Om te beginnen biedt het beheer van externe aanvallen en oppervlakken. Met deze tool kunnen gebruikers zowel agentless als agent-based kwetsbaarheidsscans uitvoeren en risicobeoordelingen uitvoeren. SentinelOne kan uw cloudbeveiliging continu monitoren, controleren en verbeteren. Organisaties kunnen hun compliance-status verifiëren en valideren, zodat ze voldoen aan de nieuwste regelgevingskaders, zoals SOC 2, HIPAA, NIST en ISO 27001. Met SentinelOne's Offensive Security Engine™ met Verified Exploit Paths™ bent u uw tegenstanders meerdere stappen voor. De gepatenteerde Storylines™-technologie reconstrueert historische artefacten, correleert gebeurtenissen en voegt diepere context toe.

Singularity™ Identity biedt realtime bescherming en beveiligt uw identiteitsinfrastructuur. Het kan reageren op lopende aanvallen met holistische oplossingen voor Active Directory en Entra ID. Gebruikers kunnen Zero Trust-beleid afdwingen en worden gewaarschuwd wanneer toegangsbeheerregels worden overtreden. Het integreert gegevens en SOAR-acties met uw bestaande identiteitsbeheeroplossingen.

Boek een gratis live demo.

Conclusie

Nu organisaties te maken hebben met kortstondige uitbreidingen, snelle leveringen en nieuwe aanvalsstrategieën, is de noodzaak van constant beheer van het aanvalsoppervlak onmiskenbaar. Dit gaat verder dan maandelijkse scans en omvat ook veranderingen in de omgeving, AI-ondersteunde correlatie en snelle patch-orkestratie. Op deze manier vinden teams elke hoek van de infrastructuur, on-prem, cloud of containergebaseerd, en correleren ze de ontdekte gebreken met de kans op misbruik om bedreigingen voor te blijven. Op de lange termijn worden tijdelijke zwakke plekken en verkeerde configuraties snel geëlimineerd en wordt de verblijftijd van de aanvallers aanzienlijk verkort. Nu er steeds meer zero days in het wild opduiken, is het idee om kwetsbaarheden continu te scannen en te verhelpen geen luxe meer.

Geavanceerd scannen betekent echter niet dat het runtime-afwijkingen of heimelijke infiltratie kan detecteren. Oplossingen zoals SentinelOne Singularity™ bieden realtime detectie, automatische herstelmaatregelen en ondersteuning voor eindgebruikersapparaten, servers en microservices. Integratie met andere scanoplossingen verhoogt de effectiviteit van de totale aanpak, omdat deze zowel het opsporen als het continu blokkeren van bedreigingen combineert. Bij gebruik van de next-gen aanpak van SentinelOne consolideren organisaties scangegevens met realtime responscapaciteiten.

Wilt u scanactiviteiten omzetten in een enkele, 24/7 dekking voor uw activa?

Neem nu contact op met SentinelOne om te ontdekken hoe het autonome beveiligingssysteem van SentinelOne continu beheer van het aanvalsoppervlak naar een hoger niveau tilt voor moderne IT-infrastructuren.

FAQs

Wat is continu beheer van het aanvalsoppervlak?

Continuous attack surface management controleert voortdurend al uw externe assets op kwetsbaarheden. U kunt het zien als een bewaker die nooit slaapt. Het identificeert nieuwe apparaten, cloudinstanties of applicaties zodra deze op uw netwerk verschijnen. Als u deze veranderingen niet bijhoudt, zullen aanvallers ze vinden en misbruiken. Een goede aanpak voor continu beheer biedt u realtime inzicht in uw volledige digitale voetafdruk.

Hoe continu testen van het aanvalsoppervlak blootstellingsrisico's vermindert?

Continu testen spoort nieuwe kwetsbaarheden op zodra ze in uw omgeving verschijnen. U hebt geen blinde vlekken tussen scans, zoals bij periodieke beoordelingen. Ze vinden verkeerde configuraties, schaduw-IT en vergeten activa die bij reguliere tests over het hoofd worden gezien. Als u bepaalde systemen niet bijwerkt, waarschuwt continu testen u onmiddellijk. U moet dit implementeren om aanvallers die voortdurend uw verdedigingsmechanismen testen, voor te blijven.

Wat is het verschil tussen continu testen en scans op een bepaald moment?

Scans op een bepaald moment maken momentopnames van uw beveiligingsstatus, terwijl continu testen voortdurend controleert. U kunt kritieke kwetsbaarheden missen die tussen geplande scans verschijnen. Continu testen detecteert nieuwe assets en configuratiewijzigingen in realtime. Als u meer inzicht nodig hebt, biedt continu testen u een continu overzicht van uw beveiligingsstatus. U moet continu testen gebruiken om problemen op te sporen die direct na de implementatie van nieuwe systemen ontstaan.

Wat zijn de best practices voor het beheren van een groeiend aanvalsoppervlak?

U moet een actuele inventaris bijhouden van al uw assets en hun eigenaren. Implementeer geautomatiseerde detectietools om schaduw-IT en vergeten systemen op te sporen. Het heeft duidelijke voordelen om kwetsbaarheden te prioriteren op basis van het daadwerkelijke risico voor uw bedrijf. Als u over beperkte middelen beschikt, concentreer u dan eerst op assets die in contact staan met het internet. U moet een regelmatig patchbeheerproces opzetten en de beveiligingsmaatregelen regelmatig testen.

Welke statistieken moeten worden bijgehouden bij het beheer van het aanvalsoppervlak?

U moet het totale aantal aan het internet blootgestelde assets en services bijhouden. Monitor de gemiddelde tijd die nodig is om kwetsbaarheden te verhelpen nadat ze zijn ontdekt. Er zijn belangrijke statistieken, zoals het aantal kritieke kwetsbaarheden per asset, die aandacht verdienen. Als u bruikbare trendgegevens wilt, houd dan de groei van uw aanvalsoppervlak in de loop van de tijd bij. U moet ook het percentage assets met up-to-date beveiligingspatches meten.

Hoe vaak moet een beoordeling van het aanvalsoppervlak worden uitgevoerd?

U moet wekelijks basisbeoordelingen uitvoeren om nieuwe blootstellingen snel op te sporen. Voer minstens maandelijks diepgaandere technische scans uit om subtiele kwetsbaarheden op te sporen. Als u in snel veranderende omgevingen werkt, zijn dagelijkse geautomatiseerde scans noodzakelijk. Het heeft voordelen om grote beoordelingen te plannen na belangrijke infrastructuurwijzigingen. U hebt driemaandelijkse evaluaties door het management nodig om toezicht te houden op uw beveiligingsstatus.

Hoe kiest u de juiste oplossing voor continu beheer van het aanvalsoppervlak?

U moet een oplossing kiezen die kan worden geïntegreerd met uw bestaande beveiligingstools. Zoek naar mogelijkheden zoals asset discovery, kwetsbaarheidsbeoordeling en prioriteringsfuncties. Als u een complexe omgeving hebt, kies dan een oplossing met aanpasbare scanopties. Er zijn oplossingen zoals SentinelOne die zowel detectie- als responsmogelijkheden bieden. U moet elk platform eerst testen met een proefperiode voordat u tot een volledige implementatie overgaat.